Morwa biała poj C5

Opis:

Morwa biała (Morus alba) to szybko rosnący krzew/drzewo o luźnym, rozłożystym pokroju. Liście zmienne w kształcie, zielone, często częściowo klapowane; kwiaty drobne, w kotkach. Owoce wielokrotne podobne do jeżyn, zwykle białe, kremowe lub jasno-różowe...

Charakterystyka:

Morwa biała (Morus alba) jest drzewem liściastym z rodziny morwowatych (Moraceae), pochodzącym z Azji Wschodniej. W warunkach ogrodowych bywa prowadzona jako krzew lub niewielkie drzewo, osiągając w uprawie typowo 3–10 m wysokości. Pień jest stosunkowo krótki, korona rozłożysta, u starszych egzemplarzy nieregularna. Liście są pojedyncze, naprzemianległe, o zmiennym kształcie (często sercowate lub z klapami), ząbkowane; długość liścia 6–12 cm. Kwiaty drobne, jednopłciowe, zebrane w kotki (męskie i żeńskie występują oddzielnie, zwykle na tej samej roślinie), kwitnienie przypada wiosną (zwykle IV–V). Owoce to wielokrotne pestkowce (synkarpy), przypominające jeżyny; dojrzewają od późnej wiosny do początku lata (V–VII), u odmiany „biała” mają najczęściej barwę białą, kremową lub jasnoróżową i są słodkie, spożywane na surowo, suszone, przetwarzane na dżemy czy soki.

Wymagania siedliskowe: morwa biała jest bardzo tolerancyjna względem typu gleby — rośnie na glebach piaszczystych, gliniastych i nawet stosunkowo ubogich; preferuje gleby żyzne, dobrze przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne, ale wykazuje też dobrą tolerancję na suszę i zasadowy odczyn. Najlepiej owocuje na stanowiskach słonecznych, przy umiarkowanym powodzeniu zniesie półcień. Morwa jest względnie mrozoodporna (strefy USDA ok. 4–9), jednak odmiany i lokalne warunki mogą wpływać na odporność.

Zastosowanie: sadzona w przydomowych ogrodach, na działkach, jako soliter, do wysokich żywopłotów i nasadzeń alejowych; stosowana w sadach przydomowych i na plantacjach owocowych lokalnie; liście mają znaczenie jako pasza dla jedwabników (Bombyx mori). Roślina nadaje się do wykorzystania w zieleni miejskiej i do stabilizacji gruntów dzięki rozbudowanemu systemowi korzeniowemu.

Uprawa i pielęgnacja: rozmnażanie przez sadzonki zielne i zdrewniałe, odkłady, szczepienie lub z nasion. Szybki wzrost wymaga regularnego cięcia korygującego – przycina się na wiosnę, by utrzymać formę i wielkość; starsze drzewa znoszą cięcie drastyczne, ale może to opóźnić owocowanie. Wrażliwe na nadmierne podlewanie i zastoje wilgoci; wymagana dobra przepuszczalność podłoża.

Choroby i szkodniki: podatna na mszyce, przędziorki, wełnowce i skoczogonki; bywa porażana przez choroby grzybowe, m.in. plamistości liściowe; przy złej drenażu możliwa zgnilizna korzeni. Owoce przyciągają ptaki (co ułatwia rozsiew nasion). W niektórych regionach morwa biała może wykazywać cechy ekspansywne i naturalizować się poza miejscem sadzenia.

Uwagi: odmiana określana jako „biała” odnosi się do barwy owoców, a nie do odrębnego, formalnie zarejestrowanego kultywaru – w praktyce pod nazwą morwa biała (Morus alba) występuje wiele lokalnych klonów i selekcji o podobnych cechach. Przed zakupem warto upewnić się co do formy (drzewo vs. krzew), siły wzrostu i smaku owoców.